Wat zegt een etiket..?

Ik was met mijn boodschappenbriefje
onderweg naar de winkel.
Ontwaar ik ballonnen:
een nieuwe zaak op
Het Leidscheplein
Apple-store heet het
Ik stap naar binnen:
” Tros bananen en
goudreinetten
voor de appelmoes
alstublieft”
Staat men mij vanachter
een glazen toonbank
wel heel appelig
aan te kijken
Men verkoopt mij NEE;
verdwaast loop ik naar
mijn vertrouwde
groentenboertje
Het is wat verder weg,
maar dan heb je toch
wat je nodig hebt

Zou het dan toch eindelijk lukken,
De oude site weer te kunnen gaan gebruiken?

DE GROTE DAG…
VERHUIZING VAN WWW.WEBLOG.NL.

© Bron: Internet

 Vandaag niet zoveel tijd. Klik ik op op FOOT:  (http://www.froot.nl/  ). Hier staan leuke foto's, plaatjes en filmpjes. Mijn aandacht werd direct geleid naar GEOMETRISCHE AFRIKAANSE DIEREN:
Hier zag ik een mooie prent van en aantal bekende dieren. Ik koos voor de zebra, omdat ik daar ook twee geichten bij heb:

ZEBRA

Ziet er uit
Als een gevangene.
De streepjescode
Al snel vooruit.
Is door patronen,
Op de huid gezeten,
Moeilijk te onderscheiden.
Wat hem zo
Dus redding brengt.
____________

Zwarte lijnen
Op papier
Niet echt recht,
Maar wel evenwijdig
Ik weet niet
Te bedenken
Wat het voor moet stellen,
Totdat het
In beweging komt.
Dan blijkt het
Een kudde zebra’s te zijn.

© Gedichten: Ivar Wakker
© Tekening: www.lumadessa.com

VERHALEN:

Eergisteren was ik in de bibliotheek en las op de computer daar wat sites. Op "LAURA DENKT"
http://www.lauradenkt.nl/2011/08/19/we-all-have-stories-to-tell/ ging het op ddie dag over VERHALEN. De schrijfster gaf aan dat verhalen belangrijk voor mensen  zijn. Veel dingen rondom ons  dragen verhalen in zich: bijv. literatuur, maar ook kunst en religie.
Verhalen leren ons iets. Zo kun je van het levensverhaal van iemand bijvoorbeeld iets leren van zijn / haar fouten. Of geeft het verhaal van iemand, die je denkt te kennen, meer inzicht en heb je meer begrip voor hem / haar.

Verhalen geven ons ook plezier. We bedenken het gewoon. Kijk maar in een boek of op televisie.

Kortom: We kunnen niet zonder verhalen – aldus Laura.

Ik was het er helemaal mee eens en reageerde middels het volgende gedicht:

Leven we niet allen
Ons eigen levensverhaal
Terwijl we ook rollen spelen
In die van anderen
Soms kunnen we
Onze eigen rol bepalen
Maar ook wordt deze
Ook wel opgedrongen
Maak je leven
En dat van anderen
Zo plezierig mogelijk
Maar waarschuw ook
Troost en spoor aan!
Blijf bij anderen
In herinnering
Hoop op lang en gelukkig

© Gedicht: Ivar Wakker

Een nieuwe categorie:

MAF BERICHTEN:         http://mafberichten.nl/

MAF berichten zijn korte verhalen van  G. de B. over het bijzondere van gewone gebeurtenissen vanaf het moment dat hij werd geconfronteerd met niet aangeboren hersenletsel (NAH). Verhalen die weliswaar zijn geïnspireerd, maar niet geheel worden beheerst door NAH.

Deze site is één van mijn favorieten en vaak reageer ik met een gedicht. Vanaf vandaag is het een eigen categorie geworden.

 http://www.logopedie.nl/site/verbale_apraxie

Een koffer vol boeken:

Het is net het spelletje "Ik ga op vakantie en neem mee", maar vandaag zal ik verhalen over de boekekn die ik onlangs gelezen heb in Cahors (FRankrijk).  Nu nem ik altijd wel een aantal boeken mee, maar dit jaar hadden we  er toch wel een flink aantal. Wellicht was dit en meteorologisch voorgevoel. Hier zijn er een paar:

  Ogawa, Yoko: De huishoudster en de professor

1. Makkelijk en luchtig geschreven roman waarin de Japanse schrijfster (1962) de bijzondere relatie beschrijft tussen een oude wiskundeprofessor, wiens geheugen hem na 80 minuten in de steek laat, en zijn ingehuurde verzorgende huishoudster. Door het verzinnen en oplossen van raadsels ontstaat een mooie en bijna betoverende band tussen de professor, de huishoudster en haar tienjarige zoontje. Eigenlijk een triest verhaal, maar prachtig mooi verteld en met een originele rol voor de wiskunde. Het werd in 2006 verfilmd door Takashi Koizumi en bekroond met de prestigieuze Yomiuri prijs. Mijn commentaar:
   Leuk boekje voor tussendoor.  Veel feitjes over allerlei getallen. Je moet het als schrijver ook maar allemaal weten. Heb het halverwege weggelegd, omdat ik het reeds gelezen had.
   
2.   Øbro & Tornbjerg: Schreeuw onder water 
   Na Zweden, Finland, Noorwegen en IJsland begint nu ook Denemarken aan een opmars waar het gaat om schrijvers van goede literaire thrillers. Na de thrillers van Jussi Adler-Olsen hebben we hier een nieuwe van Deense bodem, geschreven door een echtpaar. Dit is een goed geschreven debuutverhaal over de moord op een charmante gynaecoloog, die een verborgen leven blijkt te leiden. Katrine Wraa, half Deens half Engels, is psychologe en politie profiler en sinds kort in dienst van de afdeling moordzaken in Kopenhagen. Ze probeert zich, aan de hand van bestaande technieken, een beeld te vormen van de moordenaar, iets wat door sommige collega's belachelijk wordt gemaakt. Uiteindelijk wordt ze bijna het slachtoffer van de moordenaar. Het verhaal zit goed in elkaar, is origineel en spannend. De inhoud van de gesprekken tussen Katrine en haar collega Jens zijn soms niet echt ter zake doend en komen daardoor wat geforceerd over. Goede karaktertekeningen. Een sterk debuut dat naar meer smaakt. Mijn commentaar: heb het uitgelezen, maar ik  had het halverwege moielijk om het te volgen. Weet niet mer wat het plot uiteindelijk was. Volgende boek welicht beter.
   
3.  Eva Meijer (1980) heeft zoveel verschillende talenten dat het bijna niet te combineren lijkt in een persoon. Ze is zangeres, kunstenares én schrijfster en in alle drie de disciplines levert ze veel werk af. Het schrijven lijkt daarbij overigens de minste tijd te vergen: dit is haar eerste roman, na een aantal essays, gedichten en een weblog. Meijer maakte overigens ook zelf de illustratie voor de boekomslag. 'Het schuwste dier' gaat over een Nederlands meisje dat in Engeland is gaan studeren (net als de schrijfster). Ze keert terug naar Nederland voor de begrafenis van haar tante, die zelfmoord heeft gepleegd. Het boek is vanuit de gedachtewereld van de ik-persoon geschreven. Tot in detail wordt ieder uur van haar verblijf bij haar ouders beschreven, inclusief de begrafenis. Tussen de regels door geeft de ik-persoon inzicht in haar niet zo gelukkige leven en de donkere kanten van haar familie. Juist de gedetailleerde beschrijving maakte het boek nogal beklemmend, de schrijfster bouwt er een mooie spanning mee op. Het slot is dan wel wat cliché.
   Mijn commentaar:  vreemde constructies, dingen die niet kunnen. Niet uiitgelezen.
   
4.  Ex-rechercheur Karin Schaeffer is emotioneel zeer gehavend, nadat een ooit door haar opgepakte en weer ontsnapte seriemoordenaar haar man en 3-jarig dochtertje heeft omgebracht. Na een mislukte zelfmoordpoging heeft ze haar familie en therapeut beloofd, dit niet nog eens te proberen, maar als de moordenaar opnieuw ontsnapt en het op haar gemunt heeft, ziet ze een kans, om hem het te laten opknappen. Maar als het dan zo ver is, realiseert ze zich opeens, dat het met haar niet zal stoppen, dat hij daarna nog achter haar familieleden zal aangaan. Daarom komt ze in actie. Samen met ex-collega en goede vriend Mac probeert ze haar dierbaren te beschermen. Maar alles wordt nog huiveringwekkender als de moordenaar weer achter de tralies zit. Door de geestelijke worstelingen die Karin (ik-persoon) doormaakt, het verlangen naar wraak en de voelbare angst bij haar familie, weet de auteur een onheilspellende sfeer te creëren. Een met vaart geschreven fascinerende psychologisch thriller, spannend tot de laatste pagina. De Amerikaanse schrijfster publiceerde eerder onder de naam Kate Pepper.
5.  Martin Bril (1959-2009), bekend columnist van de Volkskrant, overleed op 22 april 2009 aan de gevolgen van darmkanker. In dit boek, samengesteld door zijn erfgenamen, krijgt de lezer diverse teksten voorgeschoteld, waarin de rauwe werkelijkheid wordt gepresenteerd van een persoon die wordt geconfronteerd met de ziekte kanker. Aan de hand van onder andere brieven, columns, e-mails en gedichten, gerangschikt op datum, toont Martin zijn ware gevoelens en zijn worsteling met de harde realiteit. De wekelijkse gang naar het ziekenhuis, de waardering van kleine dingen in het leven, de langzame acceptatie van het onvermijdelijke, het heen en weer vliegen tussen hoop en angst: Martin deelt met ons zijn verdriet, humor, melancholie en overige emoties op een indringende manier die ons doet beseffen dat het leven een cadeau is dat we elke dag moeten koesteren en moeten delen met eenieder die ons lief is. 'Het evenwicht' boeit tot aan het eind en geeft de lezer stof tot nadenken. 
   MIjn commentaar: ik had dit boek cadeau gedaan voor de verjaardag van mijn vrouw. Het is een aangrijpend verhaal in een vrolijk jasje. Het is luchtig geschreven met genoeg ruimte voor humor. Maar seriues waar het moet. Het proces, om na constatering wer kanker te hebben wordt goed gevolgd. Helaas verliest deze columnist de strijd.  Ik heb over één van de varhalen een gedicht geschreven à la Bril:

   Sinds mijn jeugd
   Had ik een idool
   Ik kende reeds snel zijn hits
   Kocht in de loop der jaren
   Al zijn platen
   Hij bleef elk jaar
   Dat ik ouder werd
   Toch de jongste
   Toen werd ik ziek
   En ik wilde mijn zanger
   Nog steeds eens ontmoeten
   Of life horen
   tijdens een concert
   Hij was grijs
   En ik al kaal
   Al kwam dat van mij
   Door de medicijnen
   In leven heb ik hem
   Nooit ontmoet
   Nu zitten we samen
   Op een wolk
   Hij speelt gitaar
   En ik
   Zing vrolijk mee
   Hit na hit
   Volgende week
   Komt ons album uit

  I.M. Martin Bril

© Gedicht: Ivar Wakker

Het zwarte doosje dat ik vond…

Ik vond onderweg
Zomaar een zwart doosje
Met aan twee kanten
Een gaatje met een glas
Bovenop twee knoppen
Een rode en een groene

Ik bekeek het helemaal
En verwonderde me
Over de inhoud
Toen ik
Door één glasgat keek
Het was hol
En schijnbaar flinterdun
Je tuurde er dwars doorheen
Ik zocht iets in de verste verte

En alles werd scherp
Ook de vogel op de draad
 Aan de rand van het landschap
Ik drukte op het rode knopje
En er klonk een harde KLIK!
De vogel vloog op
Het doosje zweeg
Ook ik werd stil

 
Toen ik op de groene knop drukte
Rolde er uit een gleufje
Een glimmend papiertje
Met daarop de vogel
Nog zittend op de draad

Had ik het beest
Dan toch gevangen?
Zat het er nog in?
Ik opende het doosje
Maar het bleek toch leeg
Ik had ook geen gefladder waargenomen
Of snavelgetik
Tegen het glas
Wel dwarrelde er
Nog een veertje naar beneden
Ik bedacht me geen moment
En liep naar de sloot
Wachtte op het happen van een vis

Knipte op een geschikt moment
Op het rode knopje
Daarna op de groene
En weer was er een resultaat
Een mooie vissenkop
Het haalt er zijn laatste adem

Want bij opening
Van datzelfde zwarte doosje
Ontwaar ik slechts een graat

 
Om de wereld
Niet alles te ontnemen
Heb ik het doosje
Maar verstopt onder een boom
Wees voorzichtig
Als u het vindt

© Gedicht en tekeningen: Ivar Wakker

Vandaag maar wat woorden in combinatie met illustraties:

Hollandse zomer

1

Water op de vloer
Dat ziet er somber uit
Niet te negatief
Het is slechts een detail

2

Zie je nou wel
Het valt dus toch wel mee
Heerlijk gezwommen
Vast goed weer
Lekker een frisse duik
Afkoelen
In helder water
Nog vissen gezien?

3

In zijn geheel bezien
Is het dus toch
Een typisch Hollandse zomer
De paraplu bleek nodig
Op weg naar het overdekte zwembad
Met verwarmd water
Dat dan weer wel

© Gedicht en illustraties: Ivar Wakker

Het valt me overigens op dat de opticiens niet inspelen op de weersomstrandigheden. Geen duikbrillen met glas op sterkte. Deze audicien pakt het handig aan: zwemdopjes, voor bescherming van het gehoor tijdens het zwemmen. Je hoort ook niet het getik van de regen tegen het zeildoek aan. Kun je lekker slapen en dromen over de vakantie van volgend jaar…